Rusya’nın iktidar partisi Birleşik Rusya’nın ev sahipliğinde 14-17 Kasım 2026 tarihleri arasında Moskova’da düzenlenen Milletlerin Özgürlüğü Hareketi Genel Kurulu’nda yeni sömürgeciliğe karşı ortak mücadele konuşuldu. 72 ülkeden 200 delegenin katıldığı toplantıda büyük çoğunlukla iktidar partileri temsil edildi. Türkiye’den AKP ve Vatan Partisi toplantıya katıldı. Açılış konuşmasını Rusya Güvenlik Konseyi Başkan Yardımcısı Dmitri Medvedev’in yaptığı toplantıya Devlet Başkanı Vladimir Putin de bir mesaj gönderdi. Toplantının uluslararası hukuk gündemli oturumunda Vatan Partisi Rusya Temsilcisi ve Hareketin Uzmanlar Kurulu Üyesi Doç. Dr. Mehmet Perinçek de bir konuşma yaptı. Konuşmanın metnini okurlarımızla paylaşıyoruz.
Ben Türkiye’nin en köklü hukuk fakültesinde okumaya başladığım zaman üniversitedeki hocalarımızın ilk altını çizdiği noktalardan biri hukukun ve kanunların yaptırım gücünü elinde bulunduranların, yani orduya, polise, jandarmaya sahip olanların koyduğu kurallar bütünü olduğuydu. Dolayısıyla hukuk kurallarına uymaya zorlayacak, uyulmadığı takdirde de uymayanları cezalandıracak bir güç olmadığı zaman hukuktan bahsetmek de mümkün değildi.
Bu konu, tek tek devletler temelinde değerlendirildiğinde çok açık. Ancak bugün burada tartıştığımız uluslararası hukuk açısından bakarsak oldukça sorunlu bir durumla karşı karşıyayız.
Çünkü uluslararası hukukun askeri, jandarması ve polisi yok. Peki, uluslararası hukuka uymaya ülkeleri ne zorlayacak, uymayanları kim cezalandıracak? Bu soru hele bugün çok daha fazla önem taşıyor.
Özellikle Venezuela ve İran’a yapılan saldırılar, bir kez daha çok önemli bir gerçeği ortaya koydu: Batı, kendi kurucu ilkelerinden tamamen vazgeçmiş durumda. Bu saldırılar, uzun zamandır can çekişmekte olan liberalizmin ölümünü fiilen ilan ediyor. Batı medeniyeti, İngiliz, Amerikan ve Fransız devrimlerinden doğan yaşam ve mülkiyetin korunması, ticaret güvenliği ve konut dokunulmazlığı gibi ilkeler üzerine kurulmuştu. Ancak bugün devlet başkanlarının kaçırıldığını, diğer ülkelerin liderlerine yönelik suikastları, BM kurallarını açıkça ihlal ederek diğer ülkelerin toprak bütünlüğüne yönelik tehditleri ve iç işlerine müdahaleleri, korsan dönemlerindeki gibi ticaret gemilerine veya Batı bankalarında tutulan varlıklara el konulduğunu görüyoruz.
Atlantik sistemi artık saldırganlığı için bir bahane bile aramıyor. Artık yalan ve aldatma yoluyla kendini meşrulaştırmaya çalışmıyor. Suçunu itiraf ederek saldırılarına devam ediyor. Postmodern haydutluk yaşıyoruz. Kapitalist-emperyalist sistemin liberal ilkelerinin bile açıkça çiğnendiği bir noktaya geldik. Üstüne üstlük dünya bir de büyük bir savaş tehlikesiyle karşı karşıya. Bunun nükleer bir dünya savaşı olması ihtimali üzerinde dahi konuşuluyor. ABD ve İsrail’in İran planları ve Avrupa’daki silahlanma, bu endişeleri haklı kılıyor.
Artık bütün veriler, hatta Batı dünyasının kendi verileri de, ABD hegemonyasının sonuna gelindiğini bize gösteriyor. Atlantik kampı, hem ekonomik hem askeri hem siyasal hem toplumsal üstünlüğünü kaybediyor ve çok kutuplu bir dünya kuruluyor. Avrupa ise bu çok kutuplu dünyada bir kutup olma özelliğini kaybetme durumuyla karşı karşıya. İşte biraz önce bahsettiğimiz saldırganlık, uluslararası hukukun en temel kurallarını açıkçı ihlal etme ve büyük savaş tehdidi de bu durumdan kaynaklanıyor. Batı, bu gerçeklikleri kabul edip kaderine razı mı olacak yoksa, kaderine büyük bir savaşla isyan mı edecek?
Elbette bu saldırganlık ve savaş tehlikesi karşısında mağdur olan ülkeler, haklarını koruma konusunda uluslararası hukuk çerçevesinde kararlılık gösterecek ve bu çerçevede işbirliği, diyalog ve eş güdümü esas alan bir yaklaşımı benimseyecektir.
Ancak günümüz koşullarında uluslararası hukuk sorunun çözümüne yetmemektedir. Örneğin hangi uluslararası mahkeme kararı İsrail’in Filistin’de yaptığı soykırımı durdurabilmiştir? Açıktır, o uluslararası mahkemelerin İsrail’e uygulayabileceği bir yaptırım gücü yoktur.
Ülkelerimizin egemenliği ve haklarımız da uluslararası hukuktan kaynaklanmamaktadır. Egemenliğimizin ve haklarımızın kaynağı milletlerimizin iradesi, ekonomimizin gücü ve en önemlisi ordularımızın kuvvetidir. Uluslararası hukuk da sözde “uluslararası güçler” de, bütün bunların toplamının yarattığı kuvvetin yaptırım yeteneğinden anlar.
Ancak tek tek devletlerin yarattığı bu güç de yeterli değildir. Her ne kadar karşımızda inişe geçmiş bir kuvvet olsa da bu tehdide karşı tek tek direnmek ve onları egemenliğimize saygı duymaya zorlamak mümkün değildir.
O sebeple BM hukukun açık bir şekilde çiğnenmesinden zarar gören ülkelerin bir araya gelmesi zorunludur. Bu bağlamda Türkiye-Rusya-Çin-İran İttifakı büyük rol oynayacaktır. Bu ittifak sadece bu ülkelerin kendi egemenliklerini korumasında değil, tüm dünyada yeni bir düzenin inşa edilmesinde ve çok kutuplu dünyanın uluslararası hukukunun tesis edilmesinde işlev görecektir. Dünyada barışın, istikrarın, huzurun, uluslararası adaletin ve ekonomik kalkınmanın teminatı olacaktır.
İşte o zaman İran ve Ukrayna üzerinden planlanan dünya savaşı, hatta nükleer savaş heveslileri caydırılır, işte o zaman arkasında Batılı savaş kışkırtıcılarının olduğu Zelenskiy rejimi Karadeniz’de Türk ticaret gemilerini vuramaz, işte o zaman Doğu Akdeniz’in kaynakları adil bir şekilde bölüşülür, işte o zaman Latin Amerika ülkeleri bir gece baskınıyla liderlerinin kaçırılması riskiyle karşı karşıya kalmaz, işte o zaman Afrika’nın kaynaklarının çalınması durdurulur.
Türkiye-Rusya-Çin-İran İttifakı, bir seçenek değil, bir zorunluluk olarak önümüzde duran bir görevdir.



